A   A  A    |  

 

 


การมองเห็นของคนสายตาปกติเกิดขึ้นเมื่อแสงจากวัตถุผ่านกระจกตา และเลนส์ตา ไปตกพอดีบนจอประสาทตา จากนั้น
จอประสาทตาจะส่งภาพในรูปของคลื่นไฟฟ้าไปยังสมองเพื่อแปลเป็นภาพที่เราเห็น ถ้าภาพที่ชัดเจนตกบนจอประสาทตาพอดี
เราจะเห็นภาพนั้นได้คมชัด

 

คนสายตาสั้น จะมองใกล้ชัด มองไกลไม่ชัด เนื่องจากลูกตามีขนาดยาวเกินไป หรือกำลังรวมแสงของกระจกตาและเลนส์ตา
มีมากเกินไปจนทำให้แสงจากวัตถุไปโฟกัสก่อนถึงจอประสาทตาเลยจากจุดนั้นไป แสงจะเริ่มกระจาย ทำให้ภาพมัวๆไปตกที่
จอประสาทตา แต่ถ้าเราเข้าไปใกล้วัตถุนั้นภาพก็จะโฟกัสบนจอประสาทตา คนสายตาสั้นจึงมองเห็นชัดในระยะใกล้ๆเท่านั้น

 


คนสายตายาว จะมองไกลชัด มองใกล้ไม่ชัด เพราะลูกตามีขนาดสั้นเกินไป โฟกัสจึงไปตกเลยจอประสาทตา ภาพที่ได้จึง
ไม่ชัดเจน คนที่สายตายาวมากจะมองเห็นไม่ชัดทั้งใกล้และไกล จึงจำเป็นต้องใส่แว่นตลอดเวลาเพื่อที่จะมองไกลชัด คนทั่วไป
มักจำสับสนกับสายตายาวสูงอายุ ซึ่งจะใช้แว่นเฉพาะเวลาอ่านหนังสือเท่านั้น

 


คนสายตาเอียง จะมองไม่ชัดทั้งใกล้และไกล เนื่องจากกระจกตามีความโค้งไม่สม่ำเสมอ คือแทนที่จะมีลักษณะกลมเหมือน
ผิวลูกบอล กลับมีความโค้งเหมือนลูกรักบี้ การที่มีความโค้งไม่เท่ากันในแต่ละแนว ทำให้จุดโฟกัสในแต่ละแนวไม่เป็น
จุดเดียวกัน ทำให้มองเห็นไม่ชัดเจนทั้งระยะใกล้และไกล สายตาเอียงมักเกิดขึ้นร่วมกับสายตาสั้นหรือสายตายาว

 


ในคนปกติที่อายุน้อยกว่า 40 ปี เลนส์ตายังสามารถปรับเปลี่ยนโฟกัสได้ชัดทั้งใกล้และไกล แต่พออายุมากขึ้น ความสามารถในการปรับโฟกัสจะลดลง ทำให้อ่านหนังสือ หรือมองใกล้ได้ไม่ชัดเจน แต่ยังมองไกลได้ดี เรียกว่า สายตายาวสูงอายุ คนทั่วไปมักเข้าใจผิดว่าเป็นสายตายาว อาการดังกล่าวแก้ไขได้โดยใช้แว่นตาหรือคอนแทคเลนส์